شهر من معماری من
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
باز هم در شهر شاهد نگارخانه ای به وسعت یک شهر هستیم! ... فکر کنم سال پیش هم همین موقع ها بود که برای اولین بار این طرح اجرا شد و خیلی ها نظر مثبت و منفی شون رو اعلام کردن و یادم نمی رود سر کلاس اسکیس با بچه های خوبش چه بحث تند و تیزی داشتیم ... این بار هم به مانند دفعات پیش با همان شدت مخالفم ... چرا؟ این کار رو به نظر شخصیم بی ارزش کردن هنر میدانم این که تابلویی از رامبراند در اتوبان مدرس نصب شود و با سرعت 100 کیلومتر بر ساعت از کنارش بگذریم!! این یعنی فرزند آینده کشورم هنر به همین اندازه بی اهمیت است هرجا دیدی هنری برپاست بگذر آن هم با سرعت 100 کیلومتر بر ساعت و چه بسا بیشتر! و به قول یکی از دوستان "بخصوص برای ملتی که بسیاری از اقشارش هنوز هم پرداخت هزینه برای کار هنری رو کار اشتباهی میدونن" و اصلا حالا بخواهند توجه کنند، آن هم با سرعتی احتمالا بالای 60 ! به نظرتان چه اتفاقی پیش می آید؟ و حتی جالبتر آنکه اتوبانی در شب با چراغ هایی خاموش و بیلبوردی از هنر با نورافکن هایی پرنور ! چراغانی عجیبی نیست؟
تابلوهایی که در طول ایام سال میزبان تبلیغات هستند حالا باید میزبان هنر شوند؟ این معنی اش مساوی دانستن تبلیغات با هنر نیست؟ نمیدانم ، یعنی ارزش هنر مساوی تبلیغاتی هست که اکثرشان در طول سال بدون هیچ فکری بر بیلبوردها خودنمایی می کنند؟؟ حال باز جای شکرش باقیست وضعیت اسف بار کیفیت آثار و فونت مشخصات آن کمی بهتر شده! اما خب بهتر نبود که به جای اینکه دنبال بزرگترین ها باشیم به دنبال بهترین ها باشیم؟ آیا نمیتوانست این حرکت در مقیاسی کوچکتر در پارک های معروف شهر صورت بگیرد؟ جایی که پیاده ها قدم می زنند و شاید در این حین نگاهی هم به آثار بیندازند ،حداقل به آنها حق انتخاب می دهیم و اینطور به احترام هنر می ایستند... فکر میکنم ارزش آثار هنری را این گونه شاید کمی بالاتر می بردیم... و پای حرف سال پیشم هنوز هستم: "اسم این حرکت را می گذارم ژست بیش از حد روشنفکرانه!" .
تابلوهایی که در طول ایام سال میزبان تبلیغات هستند حالا باید میزبان هنر شوند؟ این معنی اش مساوی دانستن تبلیغات با هنر نیست؟ نمیدانم ، یعنی ارزش هنر مساوی تبلیغاتی هست که اکثرشان در طول سال بدون هیچ فکری بر بیلبوردها خودنمایی می کنند؟؟ حال باز جای شکرش باقیست وضعیت اسف بار کیفیت آثار و فونت مشخصات آن کمی بهتر شده! اما خب بهتر نبود که به جای اینکه دنبال بزرگترین ها باشیم به دنبال بهترین ها باشیم؟ آیا نمیتوانست این حرکت در مقیاسی کوچکتر در پارک های معروف شهر صورت بگیرد؟ جایی که پیاده ها قدم می زنند و شاید در این حین نگاهی هم به آثار بیندازند ،حداقل به آنها حق انتخاب می دهیم و اینطور به احترام هنر می ایستند... فکر میکنم ارزش آثار هنری را این گونه شاید کمی بالاتر می بردیم... و پای حرف سال پیشم هنوز هستم: "اسم این حرکت را می گذارم ژست بیش از حد روشنفکرانه!" .
برچسب: نگارخانه ای به وسعت یک شهر تهران,نگارخانه ای به وسعت یک شهر,نگارخانه اي به وسعت يك شهر,طرح نگارخانه ای به وسعت یک شهر,نقد نگارخانه ای به وسعت یک شهر,
نویسنده: آرمان موسویپور